Alice Blanchard “Głód zabijania”

 

Alice Blanchard

Głód Zabijania

Poczuła jak wracają do niej dawne wyrzuty sumienia. Były niczym cicha zapowiedź nadchodzącej burzy z piorunami. Wydarzenia, które ukształtowały jej życie, nigdy nie pójdą w zapomnienie, ale przynajmniej przez jakiś czas udawało jej się trzymać je w ukryciu…schować do pudełka, psychicznie zamknąć wieko i umieścić pudełko w zamkniętej garderobie. Ale śmierć Nikki McCormack przypominała wybuch, który wyrwał z zawiasów drzwi do tej garderoby (…) W psychiatrii główną słabością człowieka jest stan emocjonalny, który najbardziej go przeraża- strach przed zranieniem się, strach przed wstydem, strach przed izolacją. Głównym problemem Kate było to, ze nie potrafiła pomóc swojej siostrze i per procura, swoim młodym pacjentom. To dlatego pracowała do późnych godzin nocnych. Za wszelka cenę chciała stać się lepszym lekarzem. Nie udało jej się uchronić Nikki. Więcej sobie na to nie pozwoli”

Wyobraźmy sobie, że siedzimy  w przytulnej kawiarence ulokowanej gdzieś w centrum wielkomiejskiego zgiełku. Mając wręcz idealny punkt obserwacyjny, dokonujemy opisu każdej osoby, na której akurat skupi się nasz wzrok. Rzecz jasna nie wiemy nic o tych ludziach. Nie wiemy kim są, jak się nazywają, czym się zajmują, dlaczego są uśmiechnięci a dlaczego smutni. Nie wiemy także nic o teraźniejszości a tym bardziej przeszłości namierzonych przez nasz zmysł wzroku ludzi. Każdy człowiek skrywa w sobie jednak coś co sprawia, że jego istnienie jest takie a nie inne. Być może są to niedawno powstałe czynniki determinujące a być może wydarzenia i sytuacje, z którymi idą przez życie już od najmłodszych lat. W tej drugiej grupie należy ulokować Kate Wolfe, bohaterkę powieści Alice Blanchard „Głód Zabijania”

Alice Blanchard to amerykańska pisarka której sławę przyniósł zbiór opowiadań „Córka kaskadera” za który otrzymała nagrodę Katherine Anne Porter. Oprócz tego za swoje dzieła była nagradzana także innymi nagrodami m. in PEN Syndicated Fiction Award, nagroda literacka New Liter i Award i Centrum Artists in Residence Fellowship

W powieści „Głód Zabijania” poznajemy losy wspomnianej wcześniej doktor Kate Wolfe- niezwykle inteligentnej, wrażliwej i empatycznej doktor psychiatrii. Będąc dzieckiem doświadczyła bardzo traumatycznego przeżycia jakim było zamordowanie jej młodszej siostry Savannah przez psychopatycznego zabójcę. Osobista tragedia rzutuje na jej życie w każdej sferze. Jako lekarz psychiatra w sposób zakrawający o pracoholizm angażuje się w leczenie swoich pacjentów, mając jednak świadomość, że sama nie do końca uporządkowała swoją psychikę mimo upływu tak długiego czasu od śmierci siostry. Z kolei w sferze prywatnej na pozór wydaje się być wszystko w porządku. Ze swoim partnerem Jamesem tworzą bardzo udaną parę, jednak Kate z nadszarpniętą pewnością siebie i swoich uczuć nie potrafi do mu końca zaufać. Doktor Wolfe jest blisko kolejnego sukcesu zawodowego i poniekąd osobistego- jej pacjentka cierpiąca na chorobę dwubiegunową Nikki McCormack, dzięki jej pomocy zdaje się wychodzić na prostą. Wkrótce nieoczekiwanie Nikki popełnia samobójstwo, choć według detektywa prowadzącego sprawę śmierć pacjentki należy rozpatrywać w zupełnie innych kategoriach. Niedługo potem do szpitala w którym pracuje Kate trafia piętnastoletnia Maddie. W kolejnych rozmowach z dziewczyną, Kate nieoczekiwanie dostanie impuls, że sprawie morderstwa jej siostry trzeba zbadać od deski do deski jeszcze raz. Jeszcze raz trzeba stanąć twarzą twarz z ogromnymi ranami w duszy i sercu. Wkrótce okaże się, że śmierć Nikki, Savannah i innych osób to misternie zaplanowany ciąg zdarzeń u którego podstaw leży apetyt, potrzeba cierpienia niewinnych osób.

„Głód Zabijania” to świetne studium psychologiczne o ogromnym, niezasłużonym bólu z którym trzeba się zmierzyć by poznać prawdę choć tak naprawdę nic nie będzie w stanie tych ran zaleczyć. Jak staramy się być dla kogoś ostoją, oparciem i kimś, komu można ufać a jednoczenie nie potrafimy zaufać samemu sobie. Przemierzając przez kolejne treści można odnieść wrażenie, że wędrujemy po korytarzach emocji kolejnych postaci. W tych korytarzach znajdują się drzwi za którymi schowane są lęki, niepokoje i cierpienia którym muszą stawić czoła.

Polecam!

Artur Strzelec

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *