Carlos Ruiz Zafón „Labirynt duchów”

Carlos Ruiz Zafón

„Labirynt duchów”

“…Daniel nauczył się nienawidzić tego człowieka, który tak uwielbiał pozować fotografom w świetle fleszów i chwały. Doszedł do wniosku, że nikt nie wie, kim rzeczywiście jest, dopóki nie nauczy się nienawidzić. A kiedy nienawidzi naprawdę, oddaje się palącej od środka wściekłości, która zżera powoli i sekretnie tę odrobinę dobrego, jaką w swoim przeświadczeniu człowiek zawsze ma w sobie. Daniel uśmiechnął się gorzko. Nikt nie wierzył, że potrafi dochować sekretu. Bi i nigdy tego nie potrafił. Nawet w dzieciństwie, kiedy dochowywanie sekretów jest sztuką i sposobem utrzymywania świata i jego pustki we właściwych granicach. Ani Fermin, ani Bea nie podejrzewali, że trzyma tę teczkę w ukryciu i sięga po nią wielokrotnie, by żywić ciemność, jaka w nim zapanowała(… )Nigdy nie nadejdzie dzień, o którym marzył i którym zatruwał swoją duszę: dzień, kiedy spotka Mauricia Vallsa i spojrzy mu w oczy, by ten zobaczył w jego oczach całą nienawiść, jaką w sobie żywił…”

„Labirynt duchów” to ostatnia z cyklu powieści „Cmentarza zapomnianych książek” (do którego należą również tytuły takie jak: „Cień wiatru”, „Gra anioła” oraz „Więzień nieba”) bardzo obszerna (blisko 900 stron) i nie ma co ukrywać- obowiązkowa pozycja dla każdego czytelnika. Co ciekawe, każda z powieści została tak skonstruowana przez autora, że możemy zacząć od obojętnie której z książek, a i tak w ostatecznym rozrachunku wszystko ułoży się w logiczną całość i z pewnością wzbudzi wielki szacunek skierowany w stronę tego ponad przeciętnego współczesnego hiszpańskiego twórcy.

Akcja powieści rozgrywa się w Barcelonie, w latach pięćdziesiątych ubiegłego stulecia (choć na samym początku książki opisane są nawet wydarzenia z roku 1938) gdzie trwają bezwzględne czasy rządów generała Franco, które poprzedziła niezwykle krwawa wojna domowa. Nastał czas nowej władzy i nowego porządku, który jest wyrozumiały wyłącznie dla społeczeństwa akceptującego te nieczyste reguły gry. Nikt nie może czuć się bezpiecznie, wszechobecny strach i potężny reżim nowej władzy nie pozwala niezależnie myśleć i wyrażać własne opinie, a każdy kto uważa inaczej niż generalissimus kończy swój żywot wraz z całą rodziną w więzieniach o zaostrzonym rygorze.

Pewnego dnia agentka Alicja Gris- piękna, inteligentna, a przede wszystkim skuteczna w realizacji zleconych zadań kobieta- otrzymuje zlecenie z najwyższych sfer. Dotyczy ono tajemniczego zaginięcia niezwykle cenionego i uznanego w świecie hiszpańskiej kultury ministra Mauricia Vallsa. Cała sprawa jest ściśle tajna , zaś wszelkie ślady prowadzą do odległych lat, gdy zaginiony był wówczas dyrektorem więzienia Montjuic. W trakcie śledztwa wychodzą na jaw niewygodne fakty z życia ministra Vallsa i jego rodziny, pojawi się mnóstwo wątków, powiązań i koligacji, które stworzą niezwykle rozbudowaną układankę, zaś jedną z jej elementów będzie również sama agentka Alicja Gris…

Powieść  Zafóna- mimo iż jest niezwykle rozbudowana i obszerna- tworzy niezwykły labirynt, z którego czytelnik nie będzie miał ochoty wyjść. Wszystko zaś dzięki ciągle budowanemu napięciu i niezliczonej ilości ciekawych historii poszczególnych bohaterów opisanych w tym nad wyraz ciekawym dziele. Szkoda tylko, że jest to ostatnia pozycja w dorobku tego doskonałego pisarza, który zmarł 19 czerwca 2020 roku w Los Angeles w wieku zaledwie 55 lat (przyczyną śmierci był rak jelita grubego)…

Łukasz J.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *