Cytat z Pisma Świętego+krótkie rozważanie #149

Z Księgi Psalmów

Bóg moją ucieczką (Ps 142)

Głośno wołam do Pana,
głośno błagam Pana.
Wylewam przed Nim swą troskę,
wyjawiam przed Nim swą udrękę.
Gdy duch mój we mnie ustaje,
Ty znasz moją ścieżkę.
Na drodze, po której kroczę,
ukryli na mnie sidło.
Oglądam się w prawo i patrzę:
a nie ma nikogo, kto by miał wzgląd na mnie.
Znikła dla mnie możność pomocy,
nie ma nikogo, kto by dbał o moje życie.

Do Ciebie wołam, o Panie,
mówię: Ty jesteś moją ucieczką,
udziałem moim w ziemi żyjących.
Zważ na moje wołanie,
bo jestem bardzo słaby.
Wybaw mię od prześladowców,
gdyż są ode mnie mocniejsi.
Wyprowadź mnie z więzienia,
bym dziękował imieniu Twojemu.
Otoczą mnie sprawiedliwi,
gdy okażesz mi dobroć.

Zauważ:

Bóg jest najlepszym przyjacielem człowieka, któremu z pełną szczerością można zwierzyć się ze swych trosk, trudności, lęków i niepowodzeń, a jednocześnie zawierzyć swe wszelkie plany i dążenia, wierząc, że On poprowadzi nas- swe dzieci- po właściwych drogach. Panie, przed Tobą nie ma żadnych tajemnic: wiesz doskonale co kryje się w naszych sercach i myślach, w naszym wnętrzu… Tak często pogrążeni jesteśmy w smutku i niepewności, boimy się nowego dnia niosącego szereg kolejnych wyzwań i trudności. Tymczasem wiara w boską obecność nadaje naszej egzystencji prawdziwego sensu i wspiera, szczególnie w chwilach zwątpienia i smutku. Panie, otwórz nasze serca na Twoją miłość i spraw abyśmy szli przez życie z podniesionym czołem, pełni spokoju i pewności, że jesteś tu i teraz wśród naszych ziemskich słodko-gorzkich smaków codziennych wyzwań… 

Ł.J.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *