Cytat z Pisma Świetego+krótkie rozważanie #79

Z Księgi Psalmów

Szczęśliwy, kto ufa Bogu (Ps 146,1-10)

Alleluja.
Chwal, duszo moja, Pana,
chcę chwalić Pana, jak długo żyć będę;
chcę śpiewać Bogu mojemu, póki będę istniał.
Nie pokładajcie ufności w książętach
ani w człowieku, u którego nie ma wybawienia.
Gdy tchnienie go opuści, wraca do swej ziemi,
wówczas przepadają jego zamiary.
Szczęśliwy, komu pomocą jest Bóg Jakuba,
kto ma nadzieję w Panu, Bogu swoim,
który stworzył niebo i ziemię,
i morze ze wszystkim, co w nich istnieje.
On wiary dochowuje na wieki,
daje prawo uciśnionym
i daje chleb głodnym.
Pan uwalnia jeńców,
Pan przywraca wzrok niewidomym,
Pan podnosi pochylonych,
Pan miłuje sprawiedliwych.
Pan strzeże przychodniów,
chroni sierotę i wdowę,
lecz na bezdroża kieruje występnych.
Pan króluje na wieki,
Bóg twój, Syjonie- przez pokolenia.
Alleluja.

Zauważ:

Sensem naszego istnienia i działania (egzystencji) jest pewność, że życie ziemskie jest jedynie pewnym rozdziałem, momentem, czasem próby, po którym każdy z nas wejdzie w inny wymiar nieskończonego duchowego bytu. Takie zapewnienie pozostawił nam Jezus, wskazując jednocześnie właściwe kierunki postępowania i rozwoju, dzięki któremu życie duchowe będzie mogło rozwijać się i doskonalić. Tylko nadzieja i wiara, „że nie cały człowiek umiera” pozwala każdemu z nas żyć w pokoju i radości. Mamy bowiem pewność, że nasze uczciwe życie, wytrwałość w pracy i modlitwie oraz ciągły duchowy wzrost stanowią ważny fundament tego drugiego życia w wieczności i są jednocześnie siłą dającą nam tu- na ziemi motywację do tego, by funkcjonować w zgodzie z Bogiem i drugim człowiekiem.

Ł.J.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *